KONIE I KOTKI

Mój króliczek "Plamka"

Cześć mam do was pytanie kto chciał by odkupić karteczki z witch i winx,kosmetyczke z high school musical i do tego 3 ksiazki oraz naklejki,oraz 3 filmy z h2o i ksiazke z h2o wystarczy kropla.Ja je sprzedaje poniewaz juz wyroslam a moze ktos sie ucieszy to moze byc np jako prezent piszcie na gg: 28959560 lub na blogu lub emaila: blask_7@interia.pl ,aha zdjecia wysle na gg albo emaila


Ps:Nie piszcie głupich komentarzy

Czesc mam do was pytanie robie nowy blog(tego nie usuwam)tylko niewiem o czym np:moze o zwierzetach tylko napiszcie w komentach jakie zwierzeta lubicie i co byscie chcieli zeby sie na nim znalazlo dzieks

Życze wszystkim:

W te święta magiczne, życzenia ślę liczne.
Pachnących jodełek z ogromem światełek.
Pod obrusem sianka, a za oknem bałwanka.
Prezentów pod choinką od Mikołaja z wesołą minką
Ciepła rodzinnego w Dzień Narodzenia Pańskiego.
Dużo jedzenia na stole,
NIECH TE ŚWIĘTA BĘDĄ WESOŁE!!!

oddam kotka w dobre rece,kotek jest cały czarny za wyjatkiem białego krawacika pod brudką,ma na imie Mordka,ma 5ipół miesiaca,nie jest szczepiony ani wysterilizowany ani odrobaczony.Kotek mmieszka w piekarach śl.Kotek bardzo lubi dzieci.
Zainteresowanych prosz pisać na emaila:blask_7@interia.pl

NIEAKTUALNE

Na konkurs Milagros
Mam nadzieje ze sie podoba

Kot brytyjski krótkowłosy – rasa kota, której początki zwolennicy wywodzą od kotów sprowadzonych na Wyspy Brytyjskie przez legiony rzymskie, wykorzystujące je do walki ze szczurami. Legendy tej nie da się jednak udowodnić. Faktem jest że rasa wywodzi się od kotów domowych zamieszkujących Wielką Brytanię (nie jest to jednak domowy kot "brytyjski"). Na skutek II wojny światowej istnienie tej rasy zostało zagrożone. W latach 50. XX wieku hodowcy, przy pomocy krzyżowania z persem niebieskim, wzmocnili populację i poprawili cechy rasy.
Wygląd [edytuj]
Sierść krótka, gęsta i miękka. Wzorzec rasy dopuszcza różne umaszczenie. Zanotowano około 150 odmianach barwnych, od jednokolorowych (niebieski, czarny, rudy, kremowy, czekoladowy, liliowy i biały) po dwubarwne, a także (tylko u kotek) trójbarwne. Waży od 4 do 9 kg i jest zarazem największym kotem krótkowłosym. Nogi krótkie lub średniej długości, przez co kot sprawia wrażenie grubego. Na krótkiej szyi duża głowa z wyraźnymi policzkami i zaznaczoną brodą. Uszy szeroko rozstawione i zaokrąglone na końcach. Oczy duże, pomarańczowe, niebieskie, złociste, zielone, turkusowe.

Charakter [edytuj]
Łagodny, zrównoważony, towarzyski. Zaskakująco (w stosunku do wielkości) cichy. Akceptuje bez problemu przebywające razem z nim w domu koty. Przywiązuje się do właściciela. Potrafi podążać za nim przez cały dzień, cierpliwie czekając, aż zostanie mu udzielona uwaga. Dom imprezowiczów to zdecydowanie najgorsze miejsce do przebywania dla takiego kota. Najlepiej się czuje w ciszy i spokoju, patrząc w okno, obserwując rodzinę w której żyje oraz wylegując się w promieniach słonecznych.

Pielęgnacja [edytuj]
Sierść wymaga codziennego szczotkowania, ale w przypadku kota brytyjskiego krótkowłosego mieszkającego w domu wystarczy raz w tygodniu gęstym grzebieniem wyczesać martwą sierść. Jednak pogląd o konieczności szczotkowania sierści nie jest podzielany przez wielu hodowców i sędziów, którzy uważają że prowadzi ono (szczotkowanie) do usuwania podszerstku nadającego charakterystyczną dla brytyjczyków fakturę sierści. Należy również pamiętać o regularnym przycinaniu pazurków oraz kontroli stanu uszu i zębów. Przycinanie pazurków nie jest wskazane dla kotów wspinających się na drapaki, gdyż tracą wtedy możliwość bezpiecznego kontaktu z podłożem.

Styl życia kota brytyjskiego i odmienna od wielu innych ras sierść oraz bezwzględna mięsożerność całego gatunku ma także wpływ na wymogi żywieniowe. Należy dążyć do podawania karm o możliwie pełnym składzie obejmującym zarówno wymagane składniki podstawowe jak i witaminy oraz mikroelementy. Jest wiele dość dobrych rodzajów karm suchych, które spełniają te warunki, choć korzystanie ze specjalnych dodatków żywieniowych jest zawsze wskazane. Należy pamiętać, że nawyki żywieniowe u kota najmocniej kształtują się ok. 6 tygodnia życia i później bardzo trudno je zmienić. Obecnie kotom podaje się wodę, która powinna być stale dostępna. Mleko i jego pochodne nie są wskazane, gdyż wiele kotów wykazuje mniej lub bardziej nasilone reakcje alergiczne na jego składniki.

Kot azjatycki półdługowłosy jest w zasadzie podobny do swego krótkowłosego kuzyna kota azjatyckiego krótkowłosego, ale posiada wyraźnie dłuższą okrywę włosową. Jest jedną z odmian wchodzących w skład tak zwanej grupy azjatyckiej (ang. Asian Group) obejmującej koty typu burmańskiego, ale o różnym umaszczeniu i typie sylwetki. W grupie tej znajdują się także takie rasy jak burmilla i bombajska.

Te półdługowłose koty zwane są również Tiffanie, co może wprowadzać w błąd, gdyż w Ameryce istnieje zupełnie odmienna rasa o podobnej nazwie - Tiffany. Kot azjatycki półdługowłosy wywodzi się z Wielkiej Brytanii i nie jest uznawany w USA.

Kot australijski mist
Historia [edytuj]
Kontynent australijski jest pozbawiony naturalnych kotów, obecnie żyjące na nim koty zostały tam przywiezione przez kolonistów z Europy i Azji. Nazwa australijski mist została skrócona przez Australijczyków na OzMist.

Dr Truda Straede wyhodowała tą Rasę w 1976 roku. Nowa rasa została zarejestrowana w Royal Agricultural Society Cat Control w Nowej Południowej Walii na początku lat 80. Możliwość uczestnictwa w wystawach i zdobywania tytułów uzyskał australian mist w roku 1986. Pierwszym czempionem tej rasy został kotka Nintu Dardanos w 1988 roku. Koty tej rasy są są bardzo popularne w Australii, ale słabo znane poza nią.

W lipcu 1998 roku nastąpił rozłam wśród hodowców tej rasy na:

Spotted Mist tradycyjne australijskie misty mające na futerku małe plamki,
Marbled Mist australijskie misty mające na futerku, podłużne pasy układające się w marmurkowaty wzór.
Aktualnie zwolennicy obu odmian czynią starania o uznanie ich za odrębne rasy. Koty zawdzięczają swój niepowtarzalny wzór na futerku działaniu podwójnemu recesywnemu genowi.

Wygląd [edytuj]
Msity są genetycznie spokrewnione z kotami:

Burmańskimi (50%), po których odziedziczyły wielkość, budowę i temperament,
Abisyńskimi (25%), które przekazały drobne plamki na futerku a nierasowe koty domowe żywotność i przywiązanie do człowieka,
krótkowłosymi kotami domowymi (25%).
Są to koty o umiarkowanej wielkości, okrągłej główce z dużymi uszami i oczami. Futerko mista jest krótkie i sprężyste. Ogon dosyć gruby, mięsisty. Dopuszcza się wszystkie odmiany barwne, ale najczęściej spotykane kolory futerka to: ciemnobrązowy, czekoladowy, niebieski, liliowy, złocisty. Oczy duże i ekspresywne są we wszystkich odcieniach koloru zielonego. Niepożądane dla tej rasy są wszelkie ekstremalne odchylenia w budowie. Wadami dyskwalifikującymi dla tej rasy są oczy złote, pomarańczowe i bursztynowe, białe końcówki łap oraz delikatna budowa kości. Koty niebieskookie, choć dopuszczane do wystaw, są oceniane niżej.

Charakter [edytuj]
Są to zgodne koty lubiące żyć w małych grupkach zawierających także kastraty młodzież i koty innych ras. Australijskie kotki są wspaniałymi i opiekuńczymi matkami.

Ashera - zastrzeżona nazwa, pod którą firma Lifestyle Pets [1] [2] sprzedawała stworzoną przez siebie odmianę krzyżową kotów. Ashery powstały przez skrzyżowanie kota domowego z afrykańskim serwalem. W programie hodowlanym miano użyć również kota bengalskiego - hybrydę kota domowego z dzikim kotem bengalskim pochodzącym z południowo-wschodniej Azjii.

Jednak Ashery nie były pierwszymi kotami wyhodowanymi w ten sposób. Już wcześniej hodowcy uzyskali takie hybrydy nadając im nazwę Savannah. Kontrowersje budzi fakt, iż Ashera jest sprzedawana po kilkakrotnie wyższych cenach niż Savannah wynoszących od 22 do 125 tysięcy dolarów.

Kot osiąga bardzo duże rozmiary. Stojąc na tylnych łapach mierzy przeciętnie około 120 centymetrów.

Długość życia
20-25 lat
Waga dorosłego kota
10-15 kg

Kot selkirk rex
Historia [edytuj]
Selkirk jest amerykańską rasą kota o futrze typowym dla reksów, która pojawiła się w 1987 roku w USA. Niektóre organizacje hodowlane rozróżniają jako dwie rasy selkirk reksy krótkowłose (Selkirk Rex Shorthair) i długowłose (Selkirk Rex Longhair).

Wygląd [edytuj]
Rasa ta powstała dzięki działaniu genu, który spowodował skręcenie włosów okrywowych, podpuchu i wąsów. Kocięta rodzą się już ze skręconym futerkiem ale prawidłowy dla rasy wygląd uzyskują po około 8 - 10 miesiącach. Selkirk rex różni się od innych reksów (kornwalijskich, dewońskich) silnym, muskularnym i kanciastym korpusem. Dorosłe kotki są mniejsze od kocurów. Futerko u odmiany długowłosej jest średniej długości z silnymi lokami o indywidualnym skręcie i nie układają się w fale czy wałeczki. Dopuszczalne są wszystkie kolory okrywy włosowej a kolor oczu powinien harmonizować z kolorem futerka. Głowa Selkirk reksa jest owalna z krótkim pyszczkiem i bez stopu. Uszy średniej wielkości, oczy okrągłe.

Charakter [edytuj]
Bardzo spokojny, uczuciowy, lubi towarzystwo człowieka. Przyjaźnie nastawiony do otoczenia.

LaPerm - koty rasy rex, które zostały wyhodowane w 1982 roku w USA. Ich charakterystycznym elementem jest futro składające się z miękkich loków.

Devon rex
Wygląd [edytuj]
Jest kotem o drobnej i szczupłej budowie, w typie orientalnym. Często nazywa się go "kotem-pudlem" lub "kosmitą" ze względu na wielkie i głęboko osadzone uszy, pokryte delikatnym futerkiem. Głowa jest krótka w kształcie klina z odstającymi policzkami, krótka mordka z mocnym podbródkiem, nos krótki z wyraźnie zaznaczonym stopem, czoło przechodzące w płaską czaszkę. Oczy wielkie i szeroko rozstawione, w formie migdałków. Inaczej jak u pozostałych ras kotów, wąsy i brwi są poskręcane, króciutkie lub średniej długości. Devony mają sierść bardzo krótką, miękką i falistą, zdarzają się też włosy ościste, występującą we wszystkich kolorach. Ciało jest mocne, ale drobnej budowy i średniej wielkości. Zarówno szyja, nogi jak i ogon są bardzo długie i szczupłe.

Historia [edytuj]
Odkrycie rasy [edytuj]
Rasa Devon Rex jest stosunkowo młoda. W 1960 roku pojawiła się w Buckfastleigh w hrabstwie Devon rasa kota z rzadkim, pofalowanym futerkiem, podobnym do powstałej 10 lat wcześniej rasy Cornish Rex. Pani Beryl Cox, miłośniczka kotów, zobaczyła po raz pierwszy na terenie nieczynnej kopalni cynku dziwnego kocura o pofalowanej sierści. Po jakimś czasie jedna z kotek urodziła kocięta. W miocie tym był dymny kocurek z kędzierzawym futerkiem Kirlee. Wyrósł na kocura o interesującym wyglądzie i psim charakterze (chodził na smyczy, machał ogonem). W miotach Kirlee i kotek domowych zdarzały się kotki z kręconym futerkiem. Kocura skojarzono z jego własną kędzierzawą córką i to był początek nowej rasy Devon Rex. Koty te krzyżowano jeszcze z kotami burmańskimi i brytyjskimi celem rozszerzenia materiału hodowlanego. Od 1965 r. koty Devon Rex zaczęły się pokazywać na angielskich wystawach kotów, a w 1967 roku zostały uznane jako odrębna rasa przez organizację felinologiczną GCCF.

Pokrewieństwo [edytuj]
Początkowo sądzono, że koty Cornish Rex i Devon Rex są spokrewnione. Pani Cox skontaktowała się z panią Stirling-Webb, właścicielką kota Kalibunker - pierwszego Cornish Rexa. Pokryły córkę Kalibunkera kocurkiem Kirlee i urodził się miot kotów domowych z gładkim futerkiem, co potwierdziło tezę, że za okrywę obu ras odpowiadają różne geny.

Charakter [edytuj]
Jest kotem towarzyskim, bardzo ciekawskim, ruchliwym i wesołym. Uwielbia zabawy, jest doskonałym kompanem dla dzieci. Ma charakter zbliżony do psa lub małpki. Macha ogonem, chodzi na smyczy, aportuje zabawki i wskakuje na najwyższe miejsca w pokoju. Przywiązuje się do domowników i nie lubi zostawać sam.

Kot cornish rex
Historia [edytuj]
Serena, kotka Niny Ennismore, była zwykłą szylkretową "dachówką". W latach 50. urodziła w miocie pięć kociąt. Cztery z nich wyglądały zwyczajnie, ale piąty kocurek był pokryty falującą, krótką sierścią. Nina nazwała "odmieńca" Kallibunker. Kiedy kocurki dorosły, dało się zauważyć, że oprócz sierści od rodzeństwa odróżnia go także smukła sylwetka, szczupła talia i nietoperzowate uszy.

Kot burmski
Kot burmski (nazwa używana przez osoby zajmujące się hodowlą kotów, zwany także kotem burmańskim; nie należy go jednak mylić z kotem birmańskim) pochodzi z klasztorów i pałaców starożytnej Birmy. Koty tej rasy należą to tzw. grupy azjatyckiej (ang. Asian Group).
Historia rasy [edytuj]
Pierwsza wzmianka o kocie burmańskim pojawia się w księdze poezji o kotach, która ukazała się w okresie Ayudhya (1350-1767), a obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Departamentu Sztuki Uniwersytetu Bangkoku.

Koty te hodowane były przez mnichów jako kot świątynny. Podobno każdy nowy mnich otrzymywał takiego kota do wychowania. Zwane były "świątynną strażą" ze względu na swoje szczególne brwi (prawie nieowłosione plamki nad oczami), które sprawiały wrażenie, jakby kot ten miał oczy zawsze otwarte.

Wierzono, że dusza osoby, która zmarła, przed przejściem na najwyższy poziom doskonałości w następnym życiu, żyła jeszcze jakiś czas w ciele świętego kota. Kot taki po śmierci miał wstawiać się do Buddy za swoim właścicielem. Podobno tego tajemniczego kota można nadal spotkać w jego naturalnej postaci w niektórych świątyniach.

W roku 1889 Harrison Weir, organizator pierwszej nowożytnej wystawy kotów rasowych, opisał dwa warianty kota syjamskiego. Pierwszy opisany typ był to jasno ubarwiony kot z ciemniejszymi znaczeniami, drugi zaś – jego zdaniem przypadkowa odmiana – kot o czekoladowej barwie. Jaśniejszy, znaczony typ nieodmiennie wygrywał na wystawach z czekoladową konkurencją, tak że z czasem "czekoladowy Syjam" odpadł z konkursu bezpowrotnie. Z perspektywy czasu można stwierdzić, że ów "czekoladowy Syjam" nie był żadnym Syjamem... lecz potomkiem zazdrośnie strzeżonej rasy ze starożytnej Birmy.

W roku 1930 emerytowany lekarz marynarki wojennej USA, dr Joseph G. Thompson, mieszkający w San Francisco, sprowadził z Birmy brązową kotkę i nadał jej imię Wong Mau. Kotkę początkowo uważano za nową odmianę kota malajskiego, Wong Mau okazała się być tonkijką, tj. syjamsko-burmańską hybrydą.

W USA nie było kota podobnego do Wong Mau, zatem dr Thomson (wraz z trójką wybitnych hodowców: Virginią Cobb, Billim Gerstem i dr Clydem E. Keelerem) ściągnął z Tajlandii kocura syjamskiego Tai Mau. Koty z tego miotu były podobne do matki oraz urodziły się także syjamy. Dopiero skrzyżowanie Wong Mau z jej synem Yen Yen zaowocowało powstaniem trzeciego typu kolorystycznego, o ciemnobrązowej barwie. Od tej pory można mówić o powstaniu nowej hodowli – kotów burmskich.

Dalsze losy

W roku 1934 kandydaturę kota burmańskiego zgłoszono do oficjalnego spisu kotów rasowych w Stanach prowadzonego przez CFA (Towarzystwo Miłośników Kotów), a w roku 1936 rasa ta została zaakceptowana do wpisu. Ze względu na rosnące zainteresowanie kotem burmańskim, a przez co i ogromne zapotrzebowanie na kocięta, do hodowli zaczęto ponownie używać kota syjamskiego, przez co powstały kolejne hybrydy: o barwie szampana, niebieskie i platynowe. To znowu doprowadziło do zawieszenia rejestracji, gdyż CFA nie była przekonana, czy kot burmański jest rzeczywiście oddzielną rasą. Rasę zarejestrowano ponownie w roku 1953, a w 1957 wróciła na wystawy. Stworzono standard rasy podkreślający różnice między kotem burmańskim a syjamskim i w roku 1959 standard ten został przyjęty przez CFA. Od tego czasu w standardzie zmieniło się bardzo niewiele.

Hodowla w Polsce [edytuj]
Kot burmański jest już hodowany w Polsce, choć rasy tej nie można zaliczyć do rozpowszechnionych. Pierwsza kotka rasy burmańskiej – niebieska Anne Louise Falyu's z hodowli holenderskiej pojawiła się w Polsce w 1992 roku. W 1994 i 1995 roku dołączyły do niej dwa kocury – rudy – Harry Fox z Czech i czekoladowy – Solo Junior Off Indra z Holandii. Obecnie w kraju zarejestrowanych jest zaledwie kilka hodowli kotów tej rasy. Kocięta można też czasem kupić od hodowców zagranicznych na wystawach międzynarodowych organizowanych przez Polski Związek Felinologiczny i SHKRP

Herb [edytuj]
Jako że kot burmański jest członkiem kociej arystokracji, jak każdy arystokrata posiada swój herb. U szczytu herbu kota burmańskiego znajduje się paw z rozpostartym ogonem, symbol narodowy Birmy. Po obu stronach pawia stoją lwy zwane "Klinthe". Obramowanie herbu nawiązuje do wzornictwa stosowanego w zdobieniu świątyń. Główny element herbu stanowi podobizna sobolego kota burmańskiego. Poniżej znajdują się trzy symbole dziedzictwa narodowego Birmy. Pośrodku, poniżej podobizny kota, siedzi Budda z pagody Szwegadon. Po lewej jego stronie widać słonie niosące drogocenne drewno tekowe. Po prawej stronie birmańska piękność tańczy podczas świątecznych dni na tle typowego domu dla miasta Rangun. Imię i zawołanie znajdują się u podnóża herbu: Kot Burmański – Inteligencja – Godność – Uczuciowość

Cechy ogólne [edytuj]
Kot burmski to prawdziwy przyjaciel człowieka; często mówi się o nim, że jest "psowaty". To wytrawny "kolanowiec", który będzie podążał za domownikami krok w krok i aktywnie uczestniczył w zajęciach domowych zawsze chętnie służąc kocią radą i pomocą, i częstokroć głośno komentując ich poczynania.

Świetnie nadaje się do domów, w których są już inne zwierzęta, czy to koty, czy psy, oraz dla rodzin z małymi dziećmi. Ciężko znosi samotność. Ze względu na swoje pokojowe nastawienie kot burmski to kot typowo domowy, tzn. że nie należy go przyuczać do samotnych wędrówek po okolicy, gdyż zatracił on wiele zachowań umożliwiających przeżycie w warunkach naturalnych.

Zawsze jako pierwszy wita w drzwiach gości, przez co jest ogólnie lubiany i rozpuszczany do nieprzyzwoitości. Bywalec gościnnych kolan i dusza towarzystwa. Jeśli nie poświęca mu się wystarczająco dużo uwagi, może się dąsać, ale tylko krótko, wystarczy rzucić mu ulubioną piłeczkę, którą odtąd będzie niestrudzenie aportował.

Cechy szczególne [edytuj]
Występuje w wielu odmianach barwnych, niezależnie jednak od barwy, kot burmański jest kotem wyjątkowym. Ponoć jego okrągłe, pełne wyrazu oczy mają moc, której nie można się oprzeć. Swą hipnotyczną siłą koty te wpływają na poczynania właścicieli i niepodzielnie, acz niezauważalnie, rządzą całym domem.

Nie da się zaprzeczyć, że kot ten posiada pewną tajemną umiejętność: osoba, która choćby przez pewien czas przebywa w towarzystwie kota burmańskiego, w krótkim czasie pragnie sama posiadać kota tej właśnie rasy, choćby nawet uprzednio był zagorzałym wrogiem kotów.

Wygląd [edytuj]
Postura Koty burmańskie są kotami o średniej wielkości. Ważą od 3 do 4 kilogramów. Nie wyglądają na tyle, ile ważą, dlatego często mówi się o nich, że to "cegłówki owinięte w jedwab". Wynika to z faktu, iż koty burmańskie są bardzo grubokościste, o zwartej i muskularnej budowie. Mają szeroką, wysklepioną klatkę i niezbyt długie, silne nogi o małych okrągłych łapkach. Trzeba zobaczyć, jak taki kot wyskakuje z miejsca w górę w szaleńczej pogoni za muchą, czy osą!

Głowa Głowa kota burmańskiego jest wyjątkowo okrągła, pełna, czoło zaokrąglone, pyszczek z profilu niemal płaski, bródka wyraźnie okrągła, kości policzkowe wysokie, a u kocurów wyraźnie zaznaczone.

Oczy Oczy powinny być duże, ale nie wystające, okrągłe. Barwa oscyluje między żółtą, a żółtozieloną (z wiekiem oczy kota zielenieją), a za szczególnie pożądane uważa się "złote" znaczenia.

Uszy Uszy u kota burmańskiego są szeroko rozstawione, grubsze u nasady, ku górze zwężają się i są okrągło zakończone; postawione lekko ku przodowi.

Ogon Ogon powinien być prosty, lub jedynie lekko zawijający ku górze, średniej długości i grubości.

Futro Koty burmańskie występują w dziesięciu odmianach barwnych:

sobolej (podstawowej) – ciemnobrązowej o ciepłym odcieniu, choć genetycznie to koty CZARNE,
kremowej – rozjaśniony, pastelowy rudy,
rudej – w ciepłym pomarańczowym odcieniu,
czekoladowej – jasnobrązowej w odcieniu mlecznej czekolady,
liliowej – gołębioszarej z różowym odcieniem,
niebieskiej – w odcieniu cynowej szarości, tzw. "antyczne srebro",
szylkretowej seal (sobolej)– kombinacja jasnej i ciemnej rudości z ciemnym brązem,
szylkretowej czekoladowej – kombinacja jasnej i ciemnej rudości z jasnym brązem,
szylkretowej niebieskiej – kombinacja barw niebieskiej i kremowej,
szylkretowej liliowej – kombinacja barw liliowej i kremowej.
Charakterystyczne dla rasy jest rozmieszczenie kolorów nieco jaśniejsze w dolnych partiach tułowia (podbrzusze i klatka piersiowa) i ciemniejszym na pyszczku (tzw. maska), uszach, nogach, i ogonie. Głębia barw ustala się ostatecznie do końca drugiego roku życia kota.

Co ciekawe, kolor futra zmienia się wraz z temperaturą: w temperaturze wysokiej futro jaśnieje, w niskiej – ciemnieje. Dlatego właśnie kocięta rodzą się z jaśniejszym futrem, tzn. ich kolor wynika z wysokiej temperatury ciała matki.

Sierść kotów burmańskich jest krótka, dokładnie przylega do ciała i jest jedwabista w dotyku. Jedwabistość ta wynika z faktu, że koty burmańskie nie posiadają podszorstka, przez co, dla ogrzania, lubią przytulać się do człowieka i innych zwierząt. Ze względu na wyjątkowe walory futra koty burmańskie nazywane są "kocimi sobolami".

Pielęgnacja sierści polega na cotygodniowym wyczesywaniu włosianą (nie drucianą!) szczotką; ewentualnie można też sierść polerować wełnianą szmatką.

Temperament i zwyczaje [edytuj]
Jako kocięta koty burmańskie są pełne wigoru. Często podejmują wyzwania przerastające ich możliwości i kończą z prawdziwymi guzami na małych łepetynkach. Całe szczęście wyciągają ze swych akcji wnioski i dwa razy nie popełnią tego samego błędu.

Koty burmańskie nigdy nie dorastają. Całe życie uwielbiają zabawę z człowiekiem i swymi zwierzęcymi kompanami, niezależnie od ich statusu, czy wieku. Ich specjalność to aportowanie i zasadzki. To jedne z najinteligentniejszych, jeśli nie najinteligentniejsze koty. Niczego nie uda się ukryć przed ich czujnym wzrokiem, zawsze muszą dokonać inspekcji i akceptacji nowych, pojawiających się w domu, przedmiotów. Gruntowna inspekcja nie ominie również szaf i szafek, bidetów, czy prysznicy. Dwa ostatnie są ulubionym miejscem na wodne gry i zabawy.

Z wiekiem koty burmańskie nabierają coraz bardziej indywidualnych cech i wyrafinowania. To prawdziwa "kadra kierownicza" władająca domem silną, jedwabistą łapą. Gustują w papierkowej robocie (siedzenie na papierach, które się akurat czyta, lub na rozłożonej książce), nie stronią też od nowinek techniki (bardzo szybko dochodzą do wniosku, że kursor, to nie zwierzę, że nie da się go złapać na monitorze i że nie ma go także z tylu obudowy).

Jeżeli chodzi o płeć, to podobno kotki są bardziej dominujące niż kocury, częściej ingerują w prace domowe i wymagają z naszej strony większego zainteresowania; w końcu to "kocie kobiety"... Kocury natomiast mają do życia stosunek bardziej zrelaksowany, szczególnie te, które są wykastrowane (kastrowanie kocurów to, w warunkach domowych, "mus"; nie kastruje się ich, jeżeli ma się zamiar jeździć z nimi na wystawy i mają być, jak to się ładnie nazywa, reproduktorami).

Burmilla - rasa kotów z grupy azjatyckiej (ang. Asian Group). Nazywany jest również kotem azjatyckim cieniowanym (srebrzystym) (ang. Asian Shaded). Końcówki włosów kotów tej rasy, ok. 1/8 długości włosa, mają ciemniejsze zabarwienie, powodując złudzenie aureoli dookoła sylwetki.
Historia [edytuj]
Pochodzenie - Wielka Brytania

Rok powstania rasy - 1981

Charakter [edytuj]
Zachowanie - średnio aktywny, czuły, towarzyski

Wygląd [edytuj]
Głowa - zaokrąglona z szeroko rozstawionymi uszami i oczami

Oczy - duże trochę skośne

Uszy - zaokrąglone na końcach szerokie u nasady

Sierść - krótka, gęsta, szaro biała z czarnymi pręgami

Kot azjatycki krótkowłosy
Kot azjatycki krótkowłosy jest jedną z odmian wchodzących w skład tak zwanej grupy azjatyckiej (ang. Asian Group) obejmującej koty typu burmańskiego, ale o różnym umaszczeniu i typie sylwetki. W grupie tej znajdują się także takie rasy jak burmilla i bombajska. Koty azjatyckie krótkowłose wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Amerykańskie federacje hodowców mają swoje koty "azjatyckie" i stosują dla nich odrębne wzorce.

Pixie-Bob - historia kotów tej rasy zaczyna się w 1985 roku w USA. Ich charakterystycznym elementem jest krótki ogon.

Kot Manx
Wygląd [edytuj]
Średniej wielkości, masywne koty, mocny szkielet, łapy przednie krótsze od tylnych przez to zwierzę przybiera pozycję nieco podobną do królika. Mogą być krótko lub długowłose. Waga 4,5-5,5 kg, samice są nieco mniejsze. Cechą charakterystyczną tej rasy jest brak ogona. U niektórych osobników pojawia się ogon szczątkowy, nie dłuższy niż 3 cm.[1]

Historia [edytuj]
Rasa powstała na wyspie Man, najprawdopodobniej w wyniku przypadkowej mutacji genetycznej.

O powstaniu rasy istnieje wiele legend. Jedna mówi, że "praprzodek" Manks był czymś zajęty, gdy biblijny Noe zapraszał zwierzęta na Arkę. Kot zorientował się dopiero w ostatniej chwili i gdy pośpiesznie wbiegł na pokład, Noe przez nieuwagę przyciął mu[2] wrotami ogon. Jego potomkowie rodzili się więc bez ogona[2]. Zdaniem innej na zatopionym w XVI w. galeonie znajdowały się czarne bezogoniaste koty, które dotarły do Wyspy Man i tam się rozmnażały[2].


Wyspa Man Charakter [edytuj]
Koty spokojne, przyjazne, mocno przywiązują się do opiekuna. Można je nauczyć wykonywania prostych czynności oraz reagowania na komendy. Są bardzo terytorialne, dzięki czemu wykazują skłonności do pilnowania domu. W przeciwieństwie do kotów bezrasowych nie boją się wody i lubią jazdę samochodem. Często polują na myszy, lecz mimo to tolerują inne małe zwierzęta domowe. Najlepiej czują się w spokojnym, cichym towarzystwie.[3]

Ciekawostki [edytuj]
Od tego kota pochodzi nazwa polskiego zespołu Varius Manx.
Mutacja genetyczna odpowiedzialna za brak ogona często powoduje śmierć kociąt (w wyniku wad kośćca), których rodzice są przedstawicielami rasy Manx, dlatego też hodowcy najczęściej krzyżują koty Manx z przedstawicielami innych ras kotów. Nazwa angielska Manx
masa 4,5-5,5 kg

Kot japoński bobtail
Budowa ciała [edytuj]
Tułów długi, dobrze umięśniony. Bardzo krótki ogon, zakrzywiony lub zawinięty o długości do 10 centymetrów. Trójkątna głowa z wysokimi kośćmi policzkowymi. Duże uszy. Oczy owalne, szeroko osadzone, duże, skośne w kierunku uszu. Waga od 2,5 do 4 kg.

Ubarwienie [edytuj]
Tradycyjne odmiany to: biała, czarna, ruda, dwubarwna, szylkretowa i tzw. mike (jap. 三毛, trzy futra?) czyli łaciate, z przewagą łatek na głowie, ogonie i nogach. Może też występować w innych kolorach. Motywy na sierści powinny być wyraźne i intensywne. Barwy oczu uzależnione od koloru sierści.

Typ sierści [edytuj]
Bez podszycia. Krótkowłose mają sierść jedwabistą. Występują także odmiany długowłose. Na karku i nogach często dłuższe włosy.